dinsdag 17 oktober 2017

Past The Twilight / Het Schemerdonker Voorbij

It grew a grey dusk
In the half mature evening
Where the vermin troops together
Just like the adrenaline rises

Mechanical lead conspiracies
Crowd the tree-bark
Where each one perfectly knows its spot
On the blind map

Here and there a leaf moves
Woken out of sleep by the wind
That sneaks through the forest
Like a soft murderer

The coming night knows his subjects
Just like demons know the night
But they are no evil powers
These guardians of the obscure

They are rhythmic creatures
That dance the tango of nature
Without wondering themselves
Where and when it all ends

Or with whom?
They don't have to ponder
Consider their steps
While they swirl round each other

They don't need a public
That watches with awe
At their macabre show
These competitors

Whose step by step
Is an exploration
A prospection of powers
Until the ultimate dance lines

But as always rules get trampled upon
The darker it becomes
And desirous strangers
Break easier through protective aura

Its instincts of life serve
To be a kill-joy as well
A third person in the drama
Who seizes the dance

But it's no Argentinian
That seduces his prey
By softly whistling their song
In a thigh-bone turning way

Rather an unfaithful spirit
In the smelling corpse
Of a drunk spectator
Waiting for the misstep to come

The twilight has gone for a while now
As lurid boletes cringe together
And tensely wait
For the signal of decay

Just one smothered yell escapes
Then it gets silent again
At the brotherly workfloor
Of the shadow-sneaker

The sound of crime
Does not waste away slowly
Like a dying stem
More fragile with every sweep

Here one is used to violence
In the most cowardly way
The survivors let it be
What do they care

Invisible the catch
Only the unintentional crackling
Of the old tree's arms
Reveals the nocturn has begun

☽☽☽☽☽☽☽☽☽☽

Het schemert donkergrijs
In de halfvolwassen avond
Als het ongedierte samentroept
Net als de adrenaline die opkomt

Mechanisch geleide samenzweringen
Bevolken de boomschors
Waar ieder perfect zijn plekje kent
Op de blinde kaart

Hier en daar beweegt een blad
Uit zijn slaap gehaald door de wind
Die als een zachte moordenaar
Door het bos sluipt

De komende nacht kent zijn onderdanen
Net als de demonen de nacht
Maar het zijn geen boze krachten
Deze bewakers van het duister

Het zijn ritmische wezens
Die de tango der natuur dansen
Zonder zich af te vragen
Waar en wanneer het eindigt

Of met wie?
Zij hoeven niet na te denken
Over hun stappen
Terwijl ze door elkaar wervelen

Zij hoeven geen publiek
Dat met ontzag toekijkt
Op hun macabere show
Hier zijn enkel deelnemers

Voor wie stap voor stap
Het leven een verkenning is
Een aftasten der krachten
Tot aan de ultieme danslijnen

Maar zoals steeds hoe donkerder
Hoe makkelijker regels verstoord
En een begerige vreemde
Het beschermend aura doorboort

Zijn instinctieve levenswandel
Zet aan tot spelbederf
Een derde persoon in het drama
Die de dans doet stokken

Het is echter geen Argentijn
Die zijn prooi lokt
Door zachtjes hun lied te fluiten
Op een dijbeen-draaiende manier

Eerder een infidele geest
In het stinkende lichaam
Van een dronken toeschouwer
Wachtend op de obligate misstap

Het schemerdonker is al even voorbij
Als heksenzwammen bijeenkruipen
En gespannen wachten
Op het sein van afbraak

Enkel één gesmoorde gil breekt uit
Dan wordt het opnieuw stil
Op de collegiale werkvloer
Van de schaduwsluiper

De klank van de misdaad
Kwijnt er niet langzaam weg
Als een stervende stengel
Fragieler bij iedere zwaai

Hier is men geweld gewoon
Op de meest laffe wijze
De nabestaanden laten het zo
Weten zij veel

Onzichtbaar is de buit
Alleen het ongewilde kraken
Van de oude boomarmen
Verraadt de start der nachtwake

© GdJ

dinsdag 5 september 2017

One Minute / Een Minuut

You can't hold a minute
Not even an hour
Still I try it
Over and over again

One millisecond
Is all it needs
To take your picture
On a photograph

But it's gone
It's a fragment
Of an era
Elusive as sand

Like your being
Ungraspable and variable
Sometimes a cloud
Then a ray

They're building a tunnel now
In the hunt for God
And the time
But they only find formulas

Time as calculated madness
That's all there is to it
You can approach but never catch it
Presumably a ghost

So what...
After death
There isn't any time
They say

But how will it go further then?

☽☽☽☽☽☽☽☽☽☽

Je kan een minuut niet vastnemen
Zelfs geen uur
Toch probeer ik het
Keer op keer

Een milliseconde
Is er nodig
Om je portret te maken
Op een foto

Maar het is voorbij
Het is een fragment
Uit een tijdspanne
Ongrijpbaar als zand

Zoals je wezen
Onvatbaar en veranderlijk
Soms een wolk
Dan weer een straal

Ze bouwen nu een tunnel
Op jacht achter God
En de tijd
Maar ze vinden enkel formules

De tijd als berekende waanzin
Meer is het niet
Je kan het benaderen, nooit pakken
Vermoedelijk een spook

En daarbij...
Na de dood
Is er geen tijd meer
Zeggen ze

Maar hoe moet het dan verder?

© GdJ

maandag 29 mei 2017

Nebula

She was lost in the nebulous dunes of a large landscape. Dit it look truly that big or was it just her imagination whispering her of a vast, unendless empire. Who was to say? Not her daddy anymore because he had... Oh my god, did she not see aunt Alice now and her sister Marie, my grandmother, standing on the top of that cliff some hundred yards further? I must be going slightly mad... And what's more they never did get along. No, I really need some water to vivify my spirit. "Ah, that must be a cave!" It seemed ever so evident as it was unrealistic. Milena entered a hole that was hewn in the side of the mountainous wall. Of course it was dark but in the distance she could remark a faint light as was it the oil lamp of Aladdin himself. Upon making a few steps forward it occured to her quickly that that thought was not far off at all. But not any material treasure could compare to the tremendous richness that provided the mass of stalactites and stalagmites she witnessed in there now. "Drip, drip, drip," the dripping minerals had made a trail of water leading down in the cave. That must be the path to an underground compartment, the young aristocrat woman thought by herself. It seemed easy to see and follow but not to walk. Milena's curiosity won however and she started the journey. Due to the water and a peculiar sort of dust, the path had a slippery soil. In no time she had already stumbled a couple of times and only the high stone rocks had prevented her from falling hard. Yet she persisted. And it payed off because after a while, some twenty minutes, she saw the energy of the light really becoming strong. It had only brought her so far by growing clearer with every step she had taken. But the sight of what she now witnessed surpassed limitless her greatest imagination.

This place resembled a magic well! Millions of little flies were enlightening the rocky flanks that surrounded an oval crater filled with dark water. As magic as it seemed it was also a place of contrast, of dark and light. Milena didn't quite feel at home here but she was puzzled by this dark beauty. It grew overwhelming. There was a stark attraction coming from the water which she almost could not avoid. She strongly felt the urge to bathe naked in that pool. This seemed strange although she had already felt naked all the time she was in this... dream. Suddenly there occured a rimple in the middle of the well, slowly spreading out to the stone banks. As she focused her look on the opposite side she could distinguish someone. There was a person she guessed was a male sitting on a bench-like rock. He had a capuchon over his head and sat bent forward with something that looked like an old piece of rope in his right hand. The man resembled a pilgrim with his sandals and loose habit. "Hello!" Milena shouted. Some bats responded shrieking and flew away clapping from their well hidden spot somewhere high in the wall of the cave. She heard the echo of her own voice maybe seven times repeating itself. But the person didn't look up. It's as he's in a trance, she thought. I'd better leave that man alone. The event however had cut her loose from the weird attraction she had felt when arriving at the well. Suddenly the magic had gone and she realised it was better to leave before this place could take back its grip on her.

Attempting to return now was even harder as the light in her back drew a harsh shadow before her. But she succeeded anyway and made it safe back on the trail that laid amidst fallen and standing pieces of stone. The whole time Milena just walked and walked and did not think about anything really. Nevertheless, in her mind, the stroll back up did take more than an hour and when she finally made it to the start of the cave she was overly happy to see light again. Though it was another kind of light. A light that reigned behind the nebulous clouds that had descended in the fields of her mind's eye. Or was it the spectrum of her eyesight. Which one was it she could trust? As in a shock Milena remembered being in the same conflict upon her arriving here. But after all...where in fact was she? It seemed like she didn't knew anything anymore. Except...that...she suddenly had an understanding of the figure she'd seen. It had come upon her, in her mind, without any effort. It was Arthur! It was him... She now felt sure about that and it hurt her. It hurt her in her heart when she thought about him. When she thought about what he had done. She felt a poignant mixture of love and pain. But she didn't want to go there... Not again! She knew she didn't belong there. That was all she knew...

© GdJ

Nebula

Ze liep verloren in de nevelachtige duinen van een reusachtig landschap. Leek dit echt zo uitgestrekt of was het enkel haar verbeelding die haar een wijds, oneindig koninkrijk influisterde. Wie zou het zeggen? Zeker haar vader niet meer want hij was... Oh mijn God, zag zij nu niet tante Alice en haar zuster Marie, mijn grootmoeder, op de top van die klif staan enkele honderden meters verder? Ik moet wel helemaal mijn verstand verliezen... En daarbij die kwamen toch nooit overeen? Nee, ik heb echt wat water nodig om mijn geest op te frissen. "Ah, dat moet een grot zijn!" Het leek zo vanzelfsprekend als het onrealistisch was. Milena ging een gat binnen dat gehouwen was in de flank van de bergwand. Natuurlijk was het er donker maar in de verte kon zij een zwak licht opmerken als was het de olielamp van Aladdin zelf. Toen ze enkele stappen voorwaarts zette, kwam het haar snel voor dat die gedachte er niet zo heel ver naast zat. Maar geen enkele materiële schat kon de vergelijking doorstaan met de enorme rijkdom aan stalactieten en stalagmieten die zij hierbinnen nu mocht aanschouwen. "Drup, drup, drup," de druppelende mineralen hadden een spoor van water gemaakt dat neerwaarts in de grot leidde. Dat moet het pad zijn naar een ondergronds gedeelte, dacht de jonge aristocrate bij zichzelf. Het leek gemakkelijk te zien en te volgen doch niet om het te bewandelen. Maar Milena's nieuwsgierigheid won het en ze vatte de tocht aan. Door het water en een eigenaardig soort stof had het pad een glibberige bodem. In geen tijd was ze al enkele malen gestruikeld en alleen de hoge stenen rotsen hadden verhinderd dat ze hard zou zijn gevallen. Toch zette ze door. En dat loonde want na een tijdje, zo'n twintig minuten, zag ze de energie van het licht écht sterk worden. Het had haar zo ver gebracht door na iedere stap klaarder te worden. Maar het zicht van wat zich nu openbaarde aan haar ogen overschreed grenzeloos haar grootste verbeelding.

Deze ruimte geleek op een magische bron! Miljoenen kleine vliegen verlichtten de rotsen flanken die een ovalen krater met donker water omringden. Hoe magisch ook, dit was evengoed een plaats van contrast, van donker en licht. Milena voelde er zich eigenlijk helemaal niet thuis hoewel ze zeer geïntrigeerd was door die donkere schoonheid. Het overweldigde haar. Er kwam een grimmige aantrekkingskracht uit het water waar ze bijna niet aan kon weerstaan. Ze voelde heel erg de nood om naakt in die poel te baden. Dat was vreemd hoewel ze zich al gans de tijd naakt had gevoeld in deze... droom. Opeens zag zij een rimpel in het midden van de bron, die zich langzaam uitspreidde naar de stenen oevers. Wanneer zij haar blik verscherpte naar de overzijde ontwaarde ze daar iemand. Daar zat een persoon op een bankachtige rots. Een man, volgens haar. Hij had een capuchon over zijn hoofd en zat voorovergebogen met iets dat op een oud stuk touw leek in zijn rechterhand. De man deed aan een pelgrim denken met zijn sandalen en losse pij. "Hallo!" riep Milena. Enkele vleermuizen reageerden krijsend terwijl ze al klapperend wegvlogen van hun goed verstopte hangplek ergens hoog in de wand van de grot. Ze hoorde de echo van haar eigen stem wel zeven keer klinken. Maar de persoon keek niet op. Het is alsof hij in trance zit, dacht ze. Ik laat hem beter met rust. De gebeurtenis had haar echter losgemaakt van de vreemde aantrekking die ze had gevoeld bij aankomst aan de bron. Opeens bleek de magie verdwenen en realiseerde ze zich dat het beter was om te vertrekken vooraleer deze plaats opnieuw zijn grip op haar kon nemen.

Nu te trachten teruggaan was nog moeilijker geworden omdat het licht in haar rug een wrange schaduw voor haar uittekende. Maar toch slaagde ze erin veilig op het spoor te raken dat tussen de gevallen en staande stukken steen lag. De hele tijd wandelde Milena gewoon verder zonder ook maar echt aan iets te denken. Niettemin duurde de tocht omhoog in haar geest zeker meer dan een uur en wanneer ze uiteindelijk aan het begin van de grot kwam was ze meer dan gelukkig om opnieuw licht te zien. Hoewel het een ander soort licht was. Een licht dat heerste achter de nevelachtige wolken die waren neergedaald in de velden van haar geestesoog. Of was het het spectrum van haar gezichtsvermogen. Welk van de twee kon ze vertrouwen? Als in een shock herinnerde Milena zich dat ze hetzelfde conflict had bij haar aankomst hier. Maar... waar uiteindelijk was ze dan wel? Het leek erop alsof ze niks meer wist van wat dan ook. Uitgenomen... dat... ze opeens een begrip had van de figuur die ze gezien had. Het was plots op haar neergekomen, in haar geest, zonder enige moeite. Het was Arthur! Het was hem... Nu wist ze het zeker en het kwetste haar. Het deed pijn aan haar hart als ze aan hem dacht. Wanneer ze dacht aan wat hij gedaan had. Ze voelde een scherpe mix van liefde en pijn. Maar ze wilde daar niet heen gaan. Niet opnieuw! Ze wist dat ze daar niet thuishoorde. Dat was alles wat ze wist...

© GdJ

maandag 20 maart 2017

Haiku

De poes dommelt in

De huismuis piept haar wakker

Het is etenstijd!

© GdJ

woensdag 25 januari 2017

Them Threatening Witches / Die Dreigende Heksen

Three threatening witches
Soak a rose full of thorns
In room warm poison out of open sores
Kept voluntary for years

They mix their blood
In a dark plot of sinly creatures
Mouldy like old gnarls
Bent through and spirally grown rotten

Across the alcoves of craggy cathedral towers,
Peregrine falcons and dizzy old ghosts
In a hyperblack deep hole
Wherefrom negligent the rose falls

A pious person collects it
"This is for me, for me only"
- the gift I've never had -
The first sign of affection

In a life at the border
I cherish the cupbearer, she thinks
But it isn't a treasure
This hallucination brewed in reality

Because the gloomy dream chooses her
And she takes up the sword
In the chilly night
She searches the houses

Murders and steals
In a dress of lace
That turns red fast
The powers she balances

Such goes on for a long time
The rumour even more solid
Than the smelling coughed up snot
Of three secretive triumphant shrews

Until the knight wonders
Who's the murdering maiden?
And decides to chase her down
For the kiss of death

The threefold sacrifice
That the orphan shall bring
So it is written
So it will be

That a man of nobility
Wanted to save her soul
And captures her
In the dead of the night

The demons are screaming
But before the heaven opens up
He has to cleave her heart
A noble deed

He kisses the eagle on his shield
And hunts with his lips
The poison out of her soul
His tear takes her away

To Styx where she rests
In a boat with underneath
Three fishes in the troubled water
And only a slight swell

Spell-bound she awaits patiently
The king of the birds
For the flight ahead
Broken-winged but still

... a white dove ...

☽☽☽☽☽☽☽☽☽☽

Drie dreigende heksen
Drenken een doornen roos
In kamerwarm gif uit open wratten
Jarenlang vrijwillig bewaard

Vermengen hun bloed
In een donker pact van zondige wezens
Vermolmd als oude knoesten
Doorbogen en spiraalachtig rotgegroeid

Doorheen de nissen van grillige kathedraaltorens,
Slechtvalken en zwijmelende geesten
In een hyperzwart diep gat
Waaruit achteloos de roos valt

Een vrome raapt ze op
"Dit is voor mij, voor mij alleen"
- het kado dat ik nooit heb gehad -
De eerste blijk van affectie

In een leven aan de kant
Ik koester de schenker, denkt ze
Maar het is geen schat
Deze hallucinatie gebrouwen in realiteit

Want de nare droom kiest haar
En ze neemt het zwaard op
In de kille nacht
Doorzoekt ze de huizen

Moordt en steelt
In een kanten jurk
Die gauw rood uitslaat
De krachten balanceert ze

Zo gaat het lang verder
Het gerucht nog steviger
Dan het ruikende opgehoeste snot
Van drie heimelijk triomferende knollen

Tot de ridder zich afvraagt
Wie is die moordende maagd?
En beslist haar achterna te rijden
Voor de kus van de dood

Het drieledig offer
Dat de wees zal brengen
Zo is het geschreven
Zo zal het zijn

Dat een man van adel
Haar ziel wil redden
En haar gevangenneemt
In het holst van de nacht

De demonen krijsen
Maar eer de hemel opengaat
Moet hij haar hart doorklieven
Een nobele daad

Hij kust de adelaar op zijn schild
En jaagt met zijn lippen
Het vergif van haar ziel
Zijn traan neemt haar mee

Naar Styx waar ze rust
Op een bootje met eronder
Drie vissen in het troebele water
En slechts lichte deining

Betoverd wacht ze geduldig
Op de koning der vogels
Voor de vlucht vooruit
Gelouterd maar nog steeds

... een witte duif...

© GdJ

woensdag 14 december 2016

Fine Geometry / Fijne Meetkunde

Dark clouds overbridge the calm water
In an illusive brotherhood they harass the light
That pushes softly between the lattice of nature
And half-heartedly affected stares in front of itself

For just one moment you think it all goes wrong
That the water will guzzle the stone piers
But then you realise that it all stands
In a heavenly balance of fine geometry

☽☽☽☽☽☽☽☽☽☽

Donkere wolken overbruggen het kalme water
Met een schijnbare broederschap bestoken ze het licht
Dat zachtjes tussen de tralies der natuur dringt
En halfslachtig genegen voor zich uit staart

Heel even denk je dat het fout loopt
Dat het water de stenen pijlers zal opzwelgen
Maar dan besef je dat alles staat
Met een hemelse balans van fijne meetkunde

© GdJ

zondag 16 oktober 2016

Illusion / Illusie

The water is calm
It temporarily
Abides by the facts

For just a moment
It is like the water
Gives a bonus

That you can control it
Ride over it on a long bridge
To the future

It could not be further from truth
The water only settles
Into illusion

But the dark clouds
Suggest deeper forces
That wait to outbreak

Like a storm
At new moon
Nature will reveal itself

As a wonder
Looming up
Out of the depths

Such a still urge
You can not contain
Merely suspect

It's a game
Of eternal forces
Waiting for a spark

A sudden impulse
To conquer the silence
In the black night

☽☽☽☽☽☽☽☽☽☽

Het water is kalm
Het legt zich tijdelijk neer
Bij de feiten

Voor even
Is het alsof het water
Toegiften doet

Dat je het kan beheersen
Berijden over een lange brug
Naar de toekomst

Niets is minder waar
Het water schikt zich
Naar de illusie

Maar de donkere wolken
Bevroeden diepere krachten
Die wachten om los te barsten

Als een storm
Bij nieuwe maan
Zal de natuur zich openbaren

Als een wonder
Dat uit de diepten
Opdoemt

Zo een stille drang
Kan je niet bevatten
Enkel vermoeden

Het is het spel
Der eeuwige machten
Die wachten op een vonk

Een plotse bevlieging
Om de stilte te bedwingen
In de duistere nacht

© GdJ

vrijdag 2 september 2016

The Mainland Disappears / Het Vasteland Verdwijnt

The mainland disappears
The dark clouds
Hang like soft hands
Above the head

On both sides beacons of light
Passion at sea or alarmpole
The horizon does not care
Above it plays an obscure serenade

Don't climb or you'll fly away!
Like the last albatros
Sharp-beaked but in oppression
The morning wind his companion

A piece of rock is drifting
Further and  further away
Only a select star
Observes it silently

It's not calm though very quiet
Thoughts are being buried
In the dark mass of water
This is not a sea but an endless graveyard

Where the helmsman navigates
At the rhythm of the exact wave
I slowly develop night vision
And nausea

Cape Horn is not yet in sight
But I want to spread my wings already
It distincts me from the shark just for now
No problem no man overboard, not yet

Everything gets black now
There's only the rippling of thoughts
And some brotherly drops of rain
A fine moment but not for the seasick

The foam hides itself
But I know it's there
I got to find it
Don't climb!

But fly...

☽☽☽☽☽☽☽☽☽☽

Het vasteland verdwijnt
De donkere wolken
Hangen als zachte handen
Boven het hoofd

Aan weerszijden bakens van licht
Passie op zee of alarmpaal
De einder maalt er niet om
Erboven speelt een duistere serenade

Niet klimmen of je vliegt weg!
Als de laatste albatros
Scherpgebekt doch in verdrukking
De ochtendwind zijn reisgezel

Een stukje rots drijft
Verder en verder weg
Slechts een uitverkoren ster
Slaat het stil gade

Het is niet kalm wel zeer rustig
Gedachten worden begraven
In de donkere watermassa
Dit is geen zee maar een oneindig kerkhof

Waar de stuurman navigeert
Op het ritme van de juiste golf
Ik ontwikkel stilaan nachtzicht
En misselijkheid

Kaap Hoorn is nog niet in zicht
Maar ik wil al mijn vleugels uitslaan
Het onderscheidt mij nog even van de haai
Geen probleem er is geen man overboord, nog niet

Alles wordt nu donker
Er is enkel het kabbelen van gedachten
En enkele broederlijke druppels regen
Een mooi moment maar niet voor de zeezieke

Het schuim verbergt zich
Maar ik weet dat het daar is
Ik moet het vinden
Niet klimmen!

Vliegen mag...

© GdJ

donderdag 11 augustus 2016

The Mighty Ocean / De Machtige Oceaan

The mighty ocean
Is living here next to me
Under a wire of clouds
A compagnon to smoke with

Godgiven the right
It owns itself
It deprives me from
Drowning in the deep

Deep dreams
It has risen
In, above and beyond
Or just close to me

And I give her my word
Noble as her jowl
With a taste of salt
And a feel of blue

☽☽☽☽☽☽☽☽☽☽

De machtige oceaan
Leeft hier naast mij
Onder een draad van wolken
Een compagnon om met te roken

Godgegeven is het recht
Tot zichzelf te behoren
Het berooft me ervan
Om in het diepe te verdrinken

Diepe dromen
Heeft het opgewekt
In, boven en ver voorbij
Of gewoon dicht bij mij

En ik geef haar mijn woord
Nobel als haar wang
Met een smaak van zout
En een blues gevoel

© GdJ

vrijdag 22 juli 2016

The Sea / De Zee

The sea purifies my thoughts
Two worlds, one human
Two eyes, one heart
The wind sews them together

☽☽☽☽☽☽☽☽☽☽

De zee zuivert mijn gedachten
Twee werelden, één mens
Twee ogen, één hart
De wind naait ze aaneen

© GdJ

dinsdag 5 juli 2016

A Breath Of Wind / Een Zucht In De Wind

I feel sad every day
That I'm growing older
Although being young
Neither did offer the solution

The maelstrom was always there
And what more are memories worth?
From the mind of a child
Than running horses in the wild

Undefined and inconstant
They cut off your course
Just at the very moment
You see them in front of you

And there's no second chance
As the body degenerates
Still you hope you take something with you
From the illusion of togetherness

Something more than clotted blood,
The product of shared sorrow;
An ever transcending feeling of consolation
Though it only seems a breath of wind

☽☽☽☽☽☽☽☽☽☽

Ik ben elke dag droevig
Dat ik ouder word
Hoewel jong zijn
Evenmin de oplossing bood

De maalstroom was er altijd
En wat zijn herinneringen waard?
Uit het geheugen van een kind
Net loslopende paarden in het wild

Onbestemd en veranderlijk
Snijden ze je de pas af
Juist op het moment
Dat je hen voor ogen krijgt

En een tweede kans krijg je niet
Want het lichaam takelt af
Toch hoop je dat je iets meeneemt
Uit de illusie van het samenzijn

Iets meer dan geklonterd bloed,
Het product van gedeeld leed;
Een eeuwig transcenderend gevoel van troost
Al lijkt het een zucht in de wind

© GdJ

zaterdag 11 juni 2016

The Heathen God / De Heidense God

In the labyrinth
Of wrong situations
Where flies fly
Amidst wild wild

And evading elders
Under a sleeping moon
The blood looks black
And your heart grey

The vermin knows that
Your powers peel
If they wait long enough
Instinctive sleuth flair

Because the boy with the rock in its head
Is half-blooded
A hybrid shapeshifter
In an ambiguous reality

Does he petrify complete?
Or become a mutant animal creature
With bloodswollen eyes
Only visible at night

After two weeks of slumbering
He makes his choice
He thinks
On the day of the dead flies

But he's half
Between the holes of nature
And the notion of deformity
There's no peace in his mind

At his last meal
He eats the eyes of a living fish
The bowels of a pig
And the head of a crow

His cabin already a stable
The barrels of wine and empty crates overgrown
Just like his thoughts of stone
Icecold in the morbid night

The buzzing has stopped now
And the monster knows
It has to act
With the sharpness of a predator

Lonely hidden in the dark
Searching for prey
Yet the morning after is calm as always
The backwoods hide the wounds

And the carved image of a heathen god

☽☽☽☽☽☽☽☽☽☽

In het labyrint
Van verkeerde situaties
Waar vliegen vliegen
Tussen wild wild

En vliedende vlieren
Onder een slapende maan
Ziet het bloed zwart
En je hart grijs

Het ongedierte weet dat
Jouw krachten vervellen
Als ze lang genoeg wachten
Instinctieve speurzin

Want de jongen met de rots in het hoofd
Is halfslachtig
Een hybride gedaanteverwisselaar
In een ambigue werkelijkheid

Versteent hij volledig?
Of wordt hij een dierlijk gedrocht
Met bloeddoorlopen ogen
Alleen zichtbaar in de nacht

Na twee weken sluimeren
Maakt hij zijn keuze
Denkt hij
Op de dag van de dode vliegen

Maar hij zit half
Tussen de mazen van de natuur
En het besef van mismaaktheid
Vrede is er niet in zijn geest

Op zijn laatste maal
Eet hij de ogen van een levende vis
De ingewanden van een varken
En het hoofd van een kraai

Zijn hut is dan al een dierenstal
De vaten wijn en lege kratten overwoekerd
Net als zijn gedachten van steen
Ijzig koel in de morbide nacht

Het gezoem is opgehouden
En het monster weet
Dat het moet toeslaan
Met de sluwheid van een roofdier

Eenzaam verborgen in het donker
Zoekt hij zijn prooi
Toch is de morgen nadien rustig als altijd
De struiken verbergen de wondes

En het beeld van de heidense god

© GdJ

donderdag 19 mei 2016

De Daken

Ik loop over de daken
En hoofden van mensen
Spring van dak naar dak
Hoofd naar hoofd

Dartel en fris
Want anders zou ik blijven staan
Als een vastgenagelde derwisj
Een lokale held

Een kweepeer in wording
Nee ik vlucht en vlieg!
Als een gecartooniseerde superster
Klaar voor het mooie zicht

Over de stad, het land
De zeëen en de aarde
De tempels en de graven
De wondervolle sferen

Ik aai ze even
Tot ik niet meer springen kan
En dan opgehaald word
Door de verlichte maan

En ik voor ik het weet
Nieuwe lichtjes mag gooien
Over kleine huizen
En duistere kruinen

© GdJ

vrijdag 22 april 2016

Het Slot

Je bloed van onschuld
Dreef weg in een stroom van geduld
De jaren van wachten zijn op
Er resten enkel nog botten, een kop

Jouw maagdelijk witte trouwjurk
Bleef achter, de fles met kurk
Geen toekomst, geen rode roos
Alleen stilstand en jij zo broos

De doornen hebben je omkneld
Jij ligt daar eeuwig verwelkt
Het wachten op de queest
Werden de tralies in jouw geest

Het leven heeft je verlaten
Jouw held je achtergelaten
Een bruid met bleke vacht
Krijste eindeloos in de nacht

Je rode lippen en mond
Rusten nu op basalten grond
Jouw zwarte haren vol stof
De band met juwelen verdofd

Jouw droom werd helaas
Een eenzaam relaas
Nu wacht je op bevrijding
Uit zijn valse tijding

Sta op en dans met de dood
Schrijf een droom, een ood
Met gedachten van vrede
Ontcijfer je je verleden

Ik groet je paarse kist
Waar je sinds lang in ligt
Het geheim van het slot
Ontvouwt je toekomstig lot

© GdJ

zaterdag 2 april 2016

De Knecht

Elk jaar worden ze fleuriger
Die renners
Opgesmukt in alle kleuren
Zo willen genadeloze sponsors

Het is ook een vak zonder genade
Je leert het niet meteen
Nee, de stiel van knecht
Komt met de jaren

Zijn kuiten laat hij goed kneden
Als hij morgen de kopman moet afzetten
Leeft mee met winst of verlies
Als hij, eraf gereden, eenzaam aankomt

De kopman weet het wel
Dat hij hem moet eren
Net als de sprint aantrekken
Is het knechten vaak een hondenjob

Niemand laat een traan
Als de diener weer eens
Een wiel weggeeft
En wachten moet op de karavaan

Maar ook vandaag is het opnieuw koers
Mijn moeder kan het niet meer zien
Alle valpartijen
En onnodige chasse patates

Waar is de tijd, vraagt ze
Van Flandria en Faema?
Van Merckx en Coppi
En de minutenlange voorsprong

De renners staan er niet bij stil
Zelfs aan de gesloten spoorweg
Riskeren ze lijf en leden
Voor eeuwige roem

Ook de knecht laat er zijn slaap niet voor
Hij weet wat van tel is
En kent zijn plaats
In het overbevolkte peloton

Zijn wielertrui gevuld met bidons
Groet hij, de barmhartige,
Zijn familie die gespeeld vrolijk
Bidt voor een goede afloop

© GdJ

zaterdag 19 maart 2016

The I In Me / De Ik In Mij

I'm an invisible poet
I even hide for myself
Try not to find me
Because you won't

Pity I don't feel very well
I don't write a lot
I can not remember
All too much

I even don't like writing
Behind a desk
So I perform my words
In my bed

Like a stuttering nightingale
On some dum da da dum
But I don't concretize too often
This inner choir

Yet once and a while
There are flashes
Of me
The inventor of chaos

Kissing the princess
And killing the f r o g
Now I have Peta on my back
The animal mind police

Out patrolling
Fantastic brain waves
So lucky
That I'm not here

☽☽☽☽☽☽☽☽☽☽

Ik ben een onzichtbare poeet
Ik verberg me zelfs voor mezelf
Tracht me niet te vinden
Het zal je niet lukken

Jammer dat ik me niet goed voel
Ik schrijf niet veel
Ik kan ook niet
Zoveel onthouden

Ik hou zelfs niet van schrijven
Achter een bureau
Dus spreid ik mijn woorden tentoon
In mijn bed

Als een haperende nachtegaal
Op wat dum da da dum
Maar ik geef het niet te vaak vorm
Dit innerlijk koor

Slechts af en toe
Zijn er flitsen
Van mezelf
De uitvinder van chaos

Die de prinses kust
En de k i k k e r vermoordt
Nu heb ik Peta achter me aan
De gedachtenpolitie voor dieren

Ze patrouilleren
Op de fantastische hersengolven
Wat een geluk
Dat ik niet hier ben

© GdJ

vrijdag 26 februari 2016

Het Swingt Niet

De hippe leegte
De lege hipheid
De koele manoeuvres
In club Esthetiek

Ik laat je dansen
Met je sluier aan
Op de gestolen bastonen
Op jouw banale bal

Maar het swingt niet
En je ritme zit verkeerd
Net als de avond
Snel afgebroken bizarheid

Gelukkig werd ik wakker
Geen manipulatieve stiltes meer
De dag nadien
Doorzag ik je steeds beter

Ik nam er afstand van
In eenzaam isolement
Kon ik alleen maar vinden
Zonder dat ik het zocht

In de afgrond van het verleden
De woelige oceaan
Kraakte ik jouw broncode
Je keurmerk van bestaan

De duistere tirades
De verdoken verkettering
Ketens van verbaal geweld,
Leugens en bedrog

Het zat er allemaal
Het zit er nog, ergens roestig
Achter de schijnhoffelijkheid
De oude burgermoraal

Jij zat er nooit mee
Het station in de roman
Was allang door jou verlaten
Ik koos er wél voor, te reizen

Om de tijd te doden
Legde ik de puzzel
Tot op enkele details na
Dat heb ik voor op jou

En de Laocoön in mij
Waarschuwt nu zijn mensen
Voor Helena's grote ogen
Haar twee duivelse serpenten

Die omringen en wurgen
In een kort venijn
Als de tijd daar is
En jaloezie hoog spel spijst

Geduldig sta ik op wacht
Tot de koningin van onderland
Gedragen door waanzin
Haar spiegel barst

Gemaskerde demonen uit de nacht
Haar schoonheid doorprikken
Tot de toverformule uit de hel
Aan scherven valt

We moeten niet veinzen
We haten elkaar
Maar niet met het verstand
Wel met het middenorgaan

Het enige dat ik mij
Steeds af zal vragen
Is het koopmanskunst?
Of louter bedrog

Want jouw listen blijven zich herhalen
En je knecht is kromgegroeid
Hij weet al langer
Dat de maan bloedrood bitter braakt

Geen nagels heeft hij nog
Om zich aan vast te houden
Je kraaien houden hem vast in drek
Wie weet nog toen hij een heer was?

Hij heeft er zelf voor gekozen
Iets in hem hield van de schaduw
En het gefluister uit het vossenhol
Niet dat ik het verder zal vertellen

Want ik ben de...

© GdJ

zaterdag 30 januari 2016

She Is Bliss

So, it's true...
I can't deny it any longer.
I am dating a 99 year old virgin called Eternity.
She is bliss!
We transcend into the higher realms, yeah that's what we do.
Taking it step by step.
We have a cosy stairway, you know.
To heaven...
And back.

© GdJ

donderdag 17 december 2015

Weg

Donker de sterren en donker de maan
Breng de nacht tot stilte en de waanzin van de morgen
Vertel het de paarden en sla op jouw drum
Weg is hun meester, weg hun zoon

Donker de oceanen, donker de hemel
Breng de walvissen tot stilte en het tij van de oceaan
Vertel het het zoutmoeras en sla op jouw drum
Weg is hun meester, weg hun zoon

Van donker naar licht en licht naar donker
Drie donkere koetsen, drie witte karren
Wat ons bijeenbrengt is wat ons uiteenhaalt
Weg onze broeder, weg ons hart

Breng de walvissen tot stilte en het tij van de oceaan
Vertel het het zoutmoeras en sla op jouw drum
Weg is hun meester, weg hun zoon

zondag 1 november 2015

Treurdicht

De hemel gaat onder in het westen
De glorie van de zon is voorbij
Schor neemt een duif afscheid
Terwijl talloze zangvogels in de haag
De avondstond in refrein verwelkomen
Het taxushout verroert zich niet
Geen licht dat overhangt en rust op de verweerde stenen
Die de rustplaatsen van de doden aanduiden

De wandelaars haasten zich, stemmen gesmoord;
Als schaduwen groeien, in stil ontzag
Is er geen blad dat zich verroert
De lucht is kalm, de mensheid is moe
Evenzo, vermoeid van het bloeien,
Sluiten de madeliefjes hun met roze omzoomde bloembladeren

De spinnen bewegen zich niet meer
Dwars doorheen de wirwar van vaalbruin gras
Iedere mier heeft zich al lang uit de voeten gemaakt
En zwerft niet langer in de velden
De klaverblaadjes vouwen zich langzaam toe
De bijen verzamelen zich in hun nesten
Geen blij gezoem dat achterblijft
Om het plechtige, toenemende donker aan te sporen

- De ramen van de kerk zijn donker,
De eiken deur is toe en afgesloten;
Het ziet ernaar uit dat voorbijgangers terug moeten keren of
zich wenden tot de volgende dag als ze God zoeken -

Stil liggen beneden
Het golvende gras van de tuin
Mannen en vrouwen, die ooit ademden
En de zon zagen ondergaan, en opgaan,
Die eens voorbij deze stenen liepen.
- misschien rond deze tijd, als de wereld
Onbewust de eens geliefden en geliefde slapers
Een weifelende en trieste goedenacht lijkt te zeggen

zondag 12 juli 2015

Een Dag Aan Zee

Keitjes aan de groenblauwe zee
Het lijkt erop dat ze precies
Een voor een zijn neergelegd
Als romeinen een heirbaan

In de verte ligt een tanker voor anker
Hij past in het plaatje
Net als de groenwitte vuurtoren rechts
Zijn ze even eenzaam

De badgasten liggen verspreid
Tussen het mos op de zandbanken
En het water van het kanaal
Blije getuigen van een licht briesje

Een blauwe bank en een dichter
Vormen elkaars gezelschap
Terwijl de jeugd ontluikt in de middagzon
En de halve schaduw van hun strandcabine

Purpergele parasols vliegen omver
Door de enige noordoostenwind
Die het baden bij dertig graden
En het zonnen verdraagzaam maakt

Hier speelt de tijd niet
Het lijkt eeuwen geleden
Dat we elkaar hier gisteren ontmoetten
De kleine keien die we waren

Een oud koppel weet nog hoe het toen was
Met in de rug dezelfde witte kliffen en de lift
De overgebleven trappen van het verwoeste hotel
De Duitse furie

Nu zijn er eenheidsappartementen hoewel art nouveau
Springkastelen en echte kastelen
Allen zijn ze heropgebouwd in een mum van tijd
Attracties van de nieuwe wereld

De Twee Beren, Ginette en Mabeleau trekken het zich niet aan
Misschien genieten ze van de schaduw van mosrotsen
Terwijl de meeuwen rondzwenkend om ter luidst
De serenade van de zee krijsen

Danst een kindje op de maat van de natuur
En het wapperen van de groene vlag
Het is een mooie dag in dit kleine oord
Van zeeëngtes en veldslagen

© GdJ

vrijdag 19 juni 2015

De Oude Zanger

De oude zanger
Doet een knieval
Maar staat nog op

Twijfelende coupletten
Doorschemeren zijn teksten
In een modus van angst

Zijn geheugen aangetast
Zingt hij op zijn lauweren
Een oude hit

Zijn ervaring compenseert
Het veranderde lichaam
Het trillen

De dodenweg ligt open
Maar de roes naar publiek
Is nog steeds onaangetast

De oude zanger
Pakt zijn wandelstok op
En zet zich neer

Hij zingt
Voor de sparren
Op een bankje

Hij zingt
Voor zijn medebewoners
In het rusthuis

De ballade van zijn leven
Succes én ondergang
Zijn liefdes

Hij fluistert nog eenmaal
Zijn geheime ingrediënt
Aan de zwarte kraai

© GdJ

zaterdag 6 juni 2015

Haiku

De zomer heeft beet
Mijn wezen is gevangen
In de warme kooi

© GdJ

Zondagland

Zondagland
Het is een zondagland
Voor maandag
Is het te laat

Zie ze rijden
Zie ze schijnen
Naar onze zee
Ik mag niet mee

Geen greintje leven
Zou ik erom geven
Niet om zondag
Maandag te laat

De weekenddemon
Hij staat steeds op
Ik zie de wolf huilen
Ik zie hem schuilen

Mooie vrouwen
Oude klauwen
Zijn op hun best
In het zondagsnest

Lentezorgen
Voor overmorgen
Winterrust
Is uitgeblust

Zondagland
Het is een zondagland
Voor maandag
Is het te laat

Mooie vrouwen
Oude klauwen
Zijn op hun best
In het zondagsnest

Het verhaal is eindig
Mijn liefde oneindig
Ik haat zondag
Herbrondag

© GdJ

donderdag 4 juni 2015

Mobile Poetry


"Get lost!!" I told the publisher.
"I'm a sophisticated mad poet and you'll never get away with my ideas because they transform into saedi ym after one minute."

© GdJ

El Alma Del Marriachi

Te quiero tanto
Maar ik speel het lied nog niet
No te invito a un café
(prefiero pero... siempre 'pero')
Weet je
Tu y yo = la pasión del corazón
Of beter waren, nee 'zijn'
Maar de zekerheid bracht je niet verder
Dan mijn ondergang
Daarom ontmoeten wij elkaar opnieuw
As life is a restless sea
El son de mar resuena largo tiempo
De ziel leert zijn lessen
En geeft er...
Tanto

© GdJ

Liefde Is

Liefde is passie en pijn
In de donkere nacht
Huilende spasmes van haat
De lijn is zo dun

Staand op de rand
Ogen wijd open
Macht die bonst in je aderen
Je gezicht in een schok van licht

Liefde is hard
En wild helder
Met bloedende knokkels
Waar ik de muur inbeukte

Pijn en jaloezie
Ontsporen in de tent
Het lemmet van spanning
Snijdt aan twee kanten

Het is vechten, vechten
Rug aan rug
Jij en ik in de minderheid
Drie tegen één

Lachen en rennen daarna
En bloedzoete kussen
Me schuren aan
Jouw gebroken tand

Liefde is
Jouw nagels in mijn rug
En grijnzen in het gezicht
Van een kleine stad z'n haat

Geen pastelroze en huwelijkswit
Dezelfde oude vallen
Halfhartige leugens
De koude dood...

Liefde is roodheet en donkere harten
Je hele ziel die brandt
En de ganse tijd zingt
Dat is wat liefde is

En Tu Sueño Mi Expresa

Het silhouet nadert
Ik raak het aan
Het is de elektro-shock
Van mijn dromen

Enkel het geesteskind weet
Dat ik mij uitdruk in de gedachte
Aan de ontmoeting
Met de reizende vrouw

Ze is in mij
De vrucht van de zomer
En de winter samen
Het heerlijke landschap van seizoenen

Ik smeer ze uit over dit blad
In bloei of verdord
Hard én zacht
Glooiend kamt ze de rug

Ik neem er geen woord van terug
Gegeven is gegeven
De rijzige gestalte
De omgeven pracht

© GdJ

A Kiss

A kiss
In the early morning
From a stranger
Can feed your day
When you're
Hungry for love

© GdJ

Heks

Wat zal tijdens het volle licht
In een baan om de maan schrijden
Een glans, een pracht, een silhouet?

Wat drijft er over het maanlicht
Is het een geest, een verschijning
Een worden, een zijn?

Een dier in de nacht
Een zwaan op een plas
Een kaars op het kille zilt?

Een donkere vlek
Uit de toekomst
Of een losgeslagen projectiel?

Geen lichtsonde
Maar een zware tijdbom
Of een overjaarse astronaut?

Ik weet het niet
Hoewel ik denk
Dat het tuig is

© GdJ

In De Wachtzaal

In de wachtkamer van het leven
Staat geen kabinet
Alleen maar rommel
Ongeordend, een chaos

Van onafgewerkte zaken
Vele verloren riviertjes die wachten
Om uit te monden
In de grote zee

Die het verleden
Met de toekomst verbindt
De ganges van mijn dromen
De oase van rust

Of ze er komt weet ik niet
Ik leg er mij bij neer
En schuif aan
In de wachtzaal van het leven

© GdJ

De Prijs

Badend in het water
Op de motorweg
De koplampen schijnen
In iedere regendrop

En iedere kilometer
Duurt een minuut
En een minuut
Duurt een uur

En zovele meters
Tot we terug thuis zijn

Starend door de mist
Verzameld op het windscherm
De prijs die ik betaalde
Kwam zo snel

Maar ik zweer dat die ogen
Dieper in me snijden
Dan ze ooit
Bij jou zullen doen

Toch doven de vuren niet
Geen geesteskracht drijft hen weg
Alles wat ik zie zijn jouw vragende ogen
En de haat en de liefde, passie en pijn

Iedereen kent het gevoel
Als een oude vriend
Iedereen voelt het
Hetzelfde aan

Maar hier in het donker
Is er niemand
Steeds sneller, sneller
Sneller door de regen

Toch doven de vuren niet
Geen geesteskracht drijft hen weg
Alles wat ik zie zijn jouw vragende ogen
En de haat en de liefde, passie en pijn

Breng ik een toast uit
Nu het glas reeds leeg is?
Betaal ik de prijs
Van de verspilde jaren?

Toch zweer ik dat die ogen
Dieper in me snijden
Dan ze ooit
Bij jou zullen doen

Naar Waar?

Het is heet
Onder mijn voeten
Maar koud
In mijn ziel

En wat je
Ook zegt
Het went niet
Het went nooit

God geef me
Een teken
Laat me niet
Alleen

Waar moet ik naartoe?
Waar moet ik naartoe?
Ik weet het
Niet meer

Voel me alleen
Gans alleen
Verdomd alleen
Gans alleen

De leegte roept me
Uit een kleine steeg
De leegte roept me
Uit een donker huis

Ik moet het volgen
Maar nu nog niet
Ik kreeg geen teken
Dus nu nog niet

En wat je
Ook zegt
Het went niet
Het went nooit

Waar moet ik naartoe?
Waar moet ik naartoe?
Ik weet het
Niet meer!

© GdJ

zondag 31 mei 2015

The Void

I seek transmission
I seek transmission
But I enter a void
But I enter a void

No more loneliness
No more loneliness
When you are calling
When we are calling

There isn't any trace
Of what was your past
But you feel it working
It will always last

So wake up you people
Out of the cold
No nothing is lost
But we gather in dust

Bring me the future
On a golden plate
Nothing is lost
No nothing is lost

If we listen to ourselves
Gather in dust
Sometimes we trust
Sometimes we must

I seek transmission
I seek transmission
But I enter a void
But I enter a void

© GdJ

Bedevaart

We trokken samen op
Als was het een witte mars
Een heldentocht
Een carnaval

Het duurde een tijdje
Eer ik zag
Waar je naartoe wilde
Je verborgen lach

We vlogen over huizen
Stoffige woestijnen
Oases en zeeën
Toch hield ik de boot af

De eenklank
Werd een duet
In verschillende tonen
Verschillende karakters

En juist toen ik
Je eruit zette
Kwamen zij
De bloeddoorzopen meute

Toen kwam je terug
Op mijn vraag
Met stekelig gif
Sterker als tevoren

De hypnose breken
Was niet moeilijk
Ik was immers
Zó aangedaan

Nog steeds blijf ik
Verweesd achter
Als na een lange celstraf
Terug thuis

Lik ik mijn wonden
En startte een bedevaart
Naar waar weet ik niet
De rust hoef ik niet

© GdJ

I Fear You Today

It's not cause I
I look at it today
Tomorrow you will be away
But you're hurting

So I leave you
Like a leaf on a tree
The autumn shakes
I fear you today

© GdJ

Vampierenvertier

Waar fladderende muizen
Vechten om hun bestaan
Nabodes van legendes
Bij de volle maan

Opent zich de roos
Aan oeroude vampieren
In diepe afgronden
Gebogen kasteeldieren

De Graven nemen de bloem
Iedere nacht minzaam aan
In hun roodfluwelen kist
Waar ze slapengaan

Mijmeren meters diep
In geheime kelders
Over het antieke verdiep
En oude liefde elders

Je zou hen haast geloven
Ze spotten niet zomaar
Het leven is voor hen ook
Eenvoudigweg zonneklaar

In duizenden jaren
Oorlog en bestand
Ontwikkelt de dood
Gewoon draculaverstand

Ze zagen idylles
Braken liefdes af
Verdoemden de maagden
Tot het ellenlange graf

Het stof is er dik
Verhalen voltallig
Daar rusten de hoofden
Geveinsd bevallig

In krakende kisten
En moordgore grotten
In gotische nissen
Vol gebroken botten

Opent zich de roos
Engel in het donker
Zwart als ze is
Gedijt ze bij donder

Het is wachten op haar bloei
Le moment suprême...
Dan bijt de adel zachtjes
Zonder ernstige gêne

Het laatste greintje plezier
En hofmakerij allerhande
Je reinste vampierenvertier
Zit tussen vlijmscherpe tanden

© GdJ

zaterdag 30 mei 2015

De Kruidenier

Grijnzende stenen
Smeken me
Om binnen te gaan

In het holst
Van de nacht
Door de zilveren deur

Waarachter monsters
Met groene ogen
Op me wachten

Op zoek naar aas
In deze dronken
Dolle avond

Plengen ze de wijn
Op het altaar
Bij mijn offer

De vage vriendschap
Verontrust me
Terwijl de tweeling zwijgt

Het Turkse lied
Op de achtergrond
In trance gaat

Maar ik niet
Voor eventjes
Was ik het speeltje

Het groentje in de zaak
Ze zoeken het maar uit
In deze straat

Waar jonge kinderen
Meedingen
Voor 'Boef van de dag'

Hebben buurtwerkers
Hun tanden
Kapotgebeten

En de kruidenier
Lacht in zijn vuistje
Vol dollars

© GdJ

Ongelukkig

Hoi,

Ik ben de schrijver
Met het ene oor

Ik kan niet schrijven over geluk
Verkeerd thema

Maar wie kan dat wel?
In dit avondland

Grote slierten armoede
Achtervolgen me

Steken de draak met me
Mijn ontredderde zelf

Hopeloos verloren
Schrijf ik

Over de ondergang
Van de zon

Net als Vincent
Vraag ik me af

Wie mijn etsen
Kopen wil?

Ik kan toch niet eten
Van mijn letters

En qua jobs
Zit ik al aan veertien

Dertien leek me zo...
Ongelukkig

© GdJ

donderdag 28 mei 2015

Spanning

Jij...
Zij!
Nee, jij...
Zij!
Jij...
Ik?
Een spanningsveld
Niemand die loslaat
Behalve...

© GdJ

Grafstem

Zwarte gedaante
Krijsende menigte
Paarse lichten

De nevel verdringt
De verse lucht
En ieder teugje adem

Waar is de tijd
Van jouw genie?
Jouw sinister vernuft

Omhuld in vage beloftes
Raakte jij de kern
Toch bleef je onzichtbaar

Voor wie je toeliet
Beleefde je schijnbaar
De geneugten van de poëzie

De ratelende computer
De dweepdonkere bass
En vervormde echo's

Het schreeuwen van mensen
Om aandacht, liefde, ja afstoting
En verzoening...misschien

Creëerde je je eigen mythe?
Was je zelf
Je eigen God

Heersend over onderdanen
Vleermuizen in een grot
Vliegend op sonar

Zo haalde jij de morgen
En zo ging het verder
Als een dief in de nacht

Kuste jij vele monden
Vragend om iets nieuw
'Een intellectuele mythe der jeugd'

En toen steeds de zon kwam
Was jij al weg
Houdini van de dageraad

Priester van de ondercultuur
Magiër van verdriet
Druïde van mijn leven

Ik mis je
Jouw rozerode grafstem
En de volbrachte nachten

© GdJ

maandag 25 mei 2015

Gsm-poëzie

Ik heb een zwarte kat gezien toen ik onder de ladder liep aan het huis met de bloempot hoog op de richel. Maar ik schrok het meest toen ik jou zag met die bult.

© GdJ

woensdag 20 mei 2015

Het Circus

Het circus is op tournee
Het verhaal
Doet de ronde

Door de luidsprekers
Aan de waggele bestelwagen
Van de omroeper

Hangen geelroze plakkaten
Ze geven de stad
Een nieuw likje verf

Zo gulzig
Als de make-up
In de revue van de clowns

Zo hevig steigeren de paarden
En de sterkste man
Op aarde

Dat belooft veel goeds
Terwijl de directeur
Zenuwachtig de zaken monstert

Zitten de dieren
Rusteloos in hun kooien
Bang voor een nieuwe straf

Ook dat is het circus
En de bühne
In de canvastent

Waar Olympische gymnasten van weleer
Hun trapeziumkunsten
Schouwen zonder vrees

"Kom dat zien!"
Het gevaarlijke leeuwennummer
De gedresseerde olifanten

Het is een wereld op zich
Even bedreigd als de dieren
Waarmee ze uitpakken

Dwarrelen dwergen
En meisjes met baard
Tussen de woonwagens

Ze houden hun leven voor zich
Hun nomadenbestaan
En wonden

"Mis de vertoning niet!"
Zegt de omroeper mechanisch
Terwijl de directeur

In zijn donkere hol
Zich afvraagt
Hoe het verder moet

© GdJ

maandag 18 mei 2015

Onschuld

De jongere bediende nam zijn oudere collega niet helemaal serieus.
Bovendien kon hij de vijftiger totaal niet luchten.
Niet dat hij een probleem had met diens leeftijd.
Nee, wat hem stoorde was dat de dikbebrilde bemoeial een zenuwpees was.
En zenuwpezen daar had de jonge klerk het niet voor.
Wist hij veel dat zijn collega een moordenaar was.
Het was een tweede natuur geworden. Moorden brachten de senior tot rust.
Hij vermoorde onschuld. Het liep als vanzelf. Hij moest de baas spelen!
Gevaar, druk, sociale conventies... Het kon zijn overbuur niet stoppen.
Nee, de jongeling hield niet van zijn collega.

© GdJ

De Hotelmanager

Amoureuze verhoudingen
Nietszeggende ontmoetingen
Lege blikken

Op een propere vloer
In een hotelkamertje
Van twintig vierkante meter

Waar de naakte lijven
Het vuile beddengoed
Versmachten

En de achteloos
Weggegooide kleren
De oplossing kunnen zijn

In het puzzelboek
Van latere
Witdragende pathologen

De hotelmanager
Laat er zijn slaap niet voor
Het is zijn brood

De kruimels van zijn bestaan
Die hij opraapt
Waar vrijers ze leggen

Hij piept even binnen
Alsof het niks is
En kijkt op zijn uurwerk

Zijn leven
Is een komen en gaan
Een onguur spektakel

Van mannen en vrouwen
In de bloei van hun bestaan
Die het wekelijks gespetter lauweren

Het spuwen en brullen
En kraken van genot
Dat vergeet hij

© GdJ

Reservate Of The Damned By Will

No!
I couldn't see a way out of that mess. Not for me nor for any purpose.
Now I'm here. Not so bad after all. Like  a clown. The reservate of the damned by will.
Feels free though, how could I not do it?
So you want to know something...?? I still have a body like u have (I hope).
But it's grey. There's a dark cloud underneath.
And we have formal dances when the rain comes.
So are you the rainmen?
We are the rainmen, that's correct.

© GdJ

Iphigeneia

Rendez-vous met het verleden
Fantasie draagt sporen van geweld
Zij speelt het spelletje mee
Het lot heeft ons geveld

Gesloten kringloop
We konden toch vrienden blijven?
Moeder Teresacomplex
Oude wijven!

Pantomimes verstoren zijn hersenen
Komediant!
Buurtvoetbal of de klokkenluider van Notre Dame
Het valt onder apenverstand

Iphigeneia!

© GdJ

Ik Kan Mee

Ik kan mee met jou
Maar ik kan evengoed thuisblijven
Want de storm is op komst
Het stof stuift al weg

Jouw vlucht scheert hoge toppen
Over de Andes en Bob's vallei
Ik kom daar graag
In gedachten

Het klimaat is er zacht
Geen woordenvallen
Enkel vleugels
En een gouden gloed

Jouw humanisme bevalt me
Jouw empathie ontwapent
Jouw complexiteit verwart me
En ik ken je niet eens

Ik zeg jouw naam
Omdat je de mijne nooit zal weten
Niet hier
In dit onderaardse hellevuur

Daar geef ik me niet bloot
Enkel in woorden
Cijfer ik me weg
Als een trillende code

Die wacht om gekraakt te worden
Alvorens er nog
Iets goeds mee te doen
In het weeshuis van de ziel

Zo bezien is de reischeque verdiend
Maar je weet dat ik hem nog niet aanneem
De troepen hebben mij nog nodig
En daarna de tropen

© GdJ

Unexpected Thing

"I'm sharing with my friends an unexpected thing," zei de folksinger uit de Heart of Midlothian.
Zijn mantra HOM staat voor onovertroffenheid in liefde. Met zijn vrouw zong hij de sterren van de nacht, in zevenharpige melodieën met ondoorschijnbare akkoorden. Op sandalen en met een gitaar van eikenhout. De vaardige kus, een geschenk van de hemel waarlangs de spreeuwen hun tenen krulden.
Maar het mooie lied werd uiteengerukt. De zanger had de dochter van de koning verleid en werd opgeknoopt.
De bard was niet meer. Het oog van Isaura had hem nochtans gewaarschuwd.
Het verlangen was echter te groot.

© GdJ

In Mijn Mond

In mijn mond
Groeien doolhoven van spanning
Labyrinten van bezorgdheid
En wildernissen van onrust

Het zijn geen vrienden
Maar ze leven er nu eenmaal
En ik ben ze gewoon geraakt
Ik heb ze aanvaard!

Eerst kwamen ze nog als dagjestoeristen
Daarna kwamen ze steeds vaker
Met de nodige ladingen afzet
Het begin van iets moois

Netelige trossen speeksel
Larderen de hoeken van mijn veilige havengebied
Slechte gedachten kweken kwallen die aanspoelen
Om stekelig als een mijnenveld de kaaien te vermaken

Mijn klier besproeit elke dag mijn aangelegde tuinen
Met een hoeveelheid overtollige waadstoffen
Als een volleerde tuinman
Op het bevel van Madame De Geest

Die glimt van voldaanheid...

© GdJ

Sizygie

Zeemeeuw aan het raam
Spiedend vanop de kade
Naar de groenblauwe zee

Misleidend traag hangt roerloos
Een condor boven het water

Hij voert de storm aan
Die net is komen opzetten
En ons in extase brengt
Midden metershoge vloedgolven
En opstuivend zand

Kleine poseidon wist het al
Het getij het magneetje
In het spel van zon en maan

Hier zijn zeerovers thuis
Die vanonder hun wieren kapershoeden
En steunend op hun uit het water opgeviste kreupelhouten onderstuk
De smaragdkusten afspeuren
Op zoek naar mogelijke buit

Heer Donder wacht nog af
Maar vroeg of laat moet het ervan komen

Als de zeemeeuwen opgeschept zijn door de wind
En de hemelsluizen aangeroepen worden
De condor doorgang te verlenen
Op het eeuwig heldere pad

Zal hij
Met zijn kompaan op elektrische gitaar
Neptunus van zijn sokkel blazen

© GdJ

Op Afspraak

Verlaten stationnetjes
Verlaten kerkjes
Verlaten zieltjes

O God
Wat is er aan de hand?

De oneindige muziek
Komt er even niet door

Light het aan de zender?
Of aan ons ontvangers?

Is er ruis op de lijn
Of gewoon...mist?

Zijn de engelen even gestopt met zingen
Of spelen de harpisten vals?

Ik kan het niet bevatten
Maar het lijkt erop
Dat de dokters hier nog veel werk hebben

Een project van lange duur
Soms somber als de nacht
Vaak verrassend hoopvol

Doch steeds op afspraak

© GdJ

Les Gorges De Galamus

Ik heb een diepe vlucht genomen
Naar beneden
In de Gorges de Galamus

Ik was even mezelf niet
Het komt voor
Maar het mag niet

Ik trok door wouden
Waadde door beken
Trok me op aan doornen

Op de vlucht voor huurdoders,
Matennnaaiers en afvalligen...
In de rust zit altijd een adder

En ik overleefde de koude
Verschool me voor het donker
En at van het licht

De vrouw met de x-ray eyes
Kon mij niet halen
Pas later kwam ik terug

Licht geschonden, ontredderd doch ongehavend
Sprong ik op de nieuwe trein
Hij rijdt wat schokkend

Maar redt zich doorgaans
In een slakkengangetje
Door de wondermooie Galamus

© GdJ

Te Diep

Het water is veel te diep
En jouw nachten mij te donker
Ik kan wel zwemmen
Toch verdrink ik

In het ruisloze niemandsland
Van oeverloze gedachten
En onhandig gebagger
Van modder

Geen stroomlijn, geen vaart
Slechts een tijdloos geraamte
Houden ons bij elkaar
In afwachtende houding

Je bent mijn favoriete
Verspilling van onevenwicht
Mijn dodelijke optie in wanhoop
Mijn virtuele baken

Ik moet je niet
Toch mag ik je wel
Een zekere bondgenoot
Noemen

© GdJ

Tandarts

"Mijn tandarts is dood!" zei het donkerharige meisje.

"Wat een geluk voor jou," antwoordde de skinhead (gemillimeterde jongeman) daarop. "Dan hoef je niet meer naar de tandarts."

© GdJ

Regen

Rollen en blazen
doet het tegelijkertijd
voor alle coiffures
juist uw krullen

ik zag het op TV
en zei: "dat moet ik hebben"
het stinkt als een beer
en ik ben moeten weggaan

plots wordt het stiller
één van de twee herinnert zich
hoe ze ventileerde
allez

met alle verzorging bij
of het nu brushen is
of mise-en-plis
650 frank heb ik betaald

allez 150 euro
kwil mij niet moeien hoor,
maar uw éclairkes en uw boekskes
uw tompoezekes en uw rijsttaartjes

uw hoorntjes
ik wil niets zeggen hoor
maar het zijn die die...
die jonge gasten...pakken

...ze spreken van regen
en daarmee kuis ik mijn ruiten niet

© GdJ

Tot Het Uitstaans Met De Dag

Langvergeten
Langvergleden
Die maan

In het licht
Van de kaars
En de schaduw van de heks

Waan ik mij
Het oog in het donker
De ziener van zonde

Zwarte wolken
Drijven ijlings
Langs hun witte bode

Ongezien
Schurken ze weg
In de breedte van de nacht

Ze schaken de heks
En goochelen met wandaden
Tot het uitstaans van de dag

© GdJ

zaterdag 16 mei 2015

Dag Van De Dode Vliegen

Verrotting en verderf
Da's wat ik zie
Op mijn zolderkamer

Het vlees dient zijn dienaar
De krachten van het heelal
En de wetten van de natuur

Het zou je verbazen
Hoe nuttig de dieren zijn
Maar het speelt geen rol meer

Het is ook voor hen voorbij
Ze zien niks meer
Uit die grote ronde ogen

Het lijk is opgebeuzeld
Hun taak zit erop
De eitjes gelegd

Hun leven is ten einde
En wankelend
Begeven ze zich

Naar de rand
Van jouw lege ogen
En waar jouw mond was

Ik hoop dat ze
Iets van je overlaten
Een souvenir

Dat er me meer rest
Dan de gassen
Na deze parade

Ik groet je een laatste keer
En dank de horde
Want het zijn zij

Die je begeleiden
Op deze mooie dag
Van de dood

© GdJ

vrijdag 15 mei 2015

De Nacht

De nacht is donker
Ik schilder jouw licht
Op een doek tussen tralies

Het verwondert me steeds
Hoe ik na al die tijd
Mezelf terugvind

In de wijde openheid
Van mijn gedachten
In de cel

Op het lege doek
Waarin ik me baad
Met jouw indrukken

En het rusteloze geruis
Van duizend-en-een nachten
Me opzoekt

De nacht sterft uit
Als hij, zoals ons,
Niet langer nodig is

Maar voor mij
Duurt hij voort
Oneindig

Enkel geïnspireerd
Door flitsen
Van jouw zon

Jouw maan
En het landschap
Errond

© GdJ

zaterdag 5 juli 2014

Zeus' Adem

Volle maan
ruisende zee
Griekse salvo's

Het witte schuim
onder de voeten
spoelt mij weg

Zwarte zee
het lijkt me leuk
je te kennen

In het midden
van de nacht
dansen we de sirtaki

Op jouw bodem
wacht een tragedie
roerloos op verlossing

Zwakke lichtpunten
aan de einder
sterke op Olympos

Zeus ontbindt
zijn duivels legioen
watermannen

Tot de tanden
gewapend
sissen ze

Het klaaglied
van de zee
de slang

Haar golven
de huidplooien
waarmee ze zich beweegt

Hier wil ik
voor eeuwig
verdrinken

In een houten sloep
midden ontrouw water
dat wiegt en baart

Een heilige rangorde
van waterribbels
op mijn ziel

© GdJ